BOEKJE B      het rode puntje               
                                                                 

1. Yoshi 

Wat aardig van je me dit te vragen, Yoshi.

Hoe het afscheid was?

Weemoedig en goed; een warm bad ook en tegelijk pijnlijk om te ondergaan. Had ik je al verteld, dat we een vaarwelmiddag hadden georganiseerd, nota bene op mijn verjaardag? Van gasten, zo had ik op de uitnodigiiig vermeld, werd verwacht in plaats van een kadeautje te geven een speech te houden of een liedje te zingen.

Buren hadden een dag van tevoren partytenten aan ons geleend en deze op ons grasveld opgebouwd. Overal vandaan kwamen er stoelen. Wij hadden twee barbecue's klaargezet; buurman Joop zou die bemannen. Er waren 2 meisjes om eten en drinken rond te brengen en een gitarist om zijn muzikale draden door het netwerk van mensen te weven.

Wij wisten niet, of en zoja hoeveel mensen er zouden komen.

's Morgens in bed zei ik tegen Fumika: zeg alles maar af; ik wil niet meer. Ik had weliswaar al maanden tevoren op allerlei knoppen gedrukt; nu zag ik er tegenop als een berg. De trein was al in beweging gekomen, er viel niets meer te stoppen, slechts te ondergaan. Prompt om 14.00 uur kwamen de eerste mensen Het was onomstotelijk gezellig.

Ik voelde mij iemand, die voor het eerst leert zwemmen, direct in het diepe, zonder begeleiding. Voor het water zorgde ik zelf: ik huilde heel wat zilte tranen. Fumika was weer op haar best: zij genoot alle kontakten met volle teugen en niets ontging haar, zoals later bleek, terugblikkend. Barbara's man, Baldwin had een auto vol geluidsapparatuur en een keyboard meegenomen. De speeches en liedjes konden via een microfoon goed hoorbaar gemaakt worden.

Het afscheid van Nederland,

Wanneer dat eigenlijk begonnen is? Daar vraag je me wat Je bent aardig op dreef vandaag. Goeie vraag trouwens.

Ik schenk eerst even wat in.

...

Misschien begon dat wel toen ik Fumika voorstelde uit Amsterdam te vertrekken, een stad, die ik goed ken en genoten heb sinds ongeveer 1969. Een stad waar ik veel geleerd heb, op de universiteit, door het 'leven', maar ook uit pure nood als bouwvakker voor mijn eerste totaal krakkemikkige huis, door talloze theater-voorstellingen, en de indrukwekkende emancipatie bewegingen, die grote hartstochten bij talloze Nederlanders opwekten.

Daarover graag een andere keer.

Toch was ik na zoveel jaren de stad zat al woonden wij er beschermd in een gewild deel ervan in een immens huis. De agressieve en hufterige Marokkanen, de interte massa islammeren, de stront op straat, de algemene onverschilligheid en het pure egoisme; de nieuwe parvenue's: over het paard getilde yuppen, hun inhoudsloos, burgelijk gebabbel en de algehele vrijblijvendheid. Het echec, de neergang van een te ver doorgevoerde tolerantie en individualisme. De aanvankelijke sprankeling van de stad zwakte enorm af, verziekt door grote massa's domoren, die wel de klok hadden horen luiden, maar niet wisten waar de klepel hangt.

Er was nauwelijks discussie tussen Fumika en mij over een vertrek. Wij keken 1-1½ jaar in een aantal provincies rond, vrij intensief dutrf ik wel te zeggen. Een goede manier om Nederland te leren kennen, ook voor mij.

Door een bemoeizuchtige hotellier kwamen wij na ruim een jaar met een huis in aanraking op een overdadige plek -aan de andere kant van Nederland, 3 kilometer van de duitse grens-. Huis en grondstuk verdienen superlatieven. Wij verhuisden 2 juli 2003. En genoten.

Van de stilte, ons huis, onze gouden buren en van de alom aanwezige hartelijkheid en menselijkheid.

Fumika, je moeder zei regelmatig dat Groningers op japanners lijken: ze zijn rustig en kijken eerst wat voor vlees ze in de kuip hebben. Ben je hun vertrouwen waard dan krijg je dat ook, royaal. Beiden werken met hun gevoel.

Wij verbeterden de tuin en deden enkele forse kosmetische ingrepen binnen het huis.

Wij werkten hard aan onze HOF VAN EDEN.

Wanneer het afscheid van Nederland begonnen is...? Dat vroeg je toch? Nou begin ik op dreef te geraken.

Misschien wel toen ik begon te roken -pijp- op de middelbare school bij de paters Augustijnen. Nee, echt niet Yoshi, ik houd je niet voor de gek. Deze keer niet. Ik ben ook niet 'grappig' aan 't doen, alhoewel hoe 'grappiger', desto serieuzer ik word.

De gedachtenlijn is deze: wanneer ik tijdens het grootste deel van mijn leven niet zo als een fanaat zware shag gerookt zou hebben, zou ik niet zo kort-ademig geworden zijn. In stilte dacht ik: longkanker, en: daar is toch niets aan te doen. In grote stappen: Fumika stuurt mij naar de huisarts. Die zegt: geen kanker. Ik dacht: wat weet een plattelandsdokter daar nou van. Maar hij had gelijk.

Na drie maanden blijkt, dat ik akuut een dubbele bypass-operatie moet ondergaan. Die is Gode-zij-dank geslaagd.

Of alle Nederlanders zo breedsprakig zijn...?

Geduld jongen, je bent japanner of je bent't niet.,

Voor de diagnose is strikt genomen hooguit 2 uur nodig. Nederland heeft er circa drie maanden voor nodig. Konklusie: Nederlanders verspillen misschien wel tijd.

Fumika heeft zich al die tijd beheerst. Een maand na mijn operatie, de ergste pijn en de grote ongemakken voorbij, zei Fumika, rustig en doordacht: dat wil ik nooit meer meemaken, dat onverantwoorde wachten!

Zullen wij naar Japan verhuizen?

Zij had een raak, inhoudelijk argument, Yoshi. Ik ving de bal. Discussie was overbodig, al was het wel even slikken. Onze boeman was nota bene de inkompetente organisatie van de nederlandse gezondheidszorg.

Wij besloten te vertrekken, te vertrekken van een gouden plek, een plek, die zo goed voor ons was.

Ik haal ook even wat te drinken voor jou. Je vraag begint vruchten af te werpen.

Oke, zelfde vraag maar weer....?

In 1982 had ik een beetje geld en al vele jaren achtereen in Frankrijk doorgebracht tijdens lange vakanties, vaak lopend.

Volkomen willekeurig -ik wist niets van je land- besloot ik spontaan naar Japan te gaan: volle 8 of 9 weken! Waar landen? Ik had geen idee om je de waarheid te vertellen.

De K A L destijds, bood 7 of 9 japanse bestemmingen aan voor hetzelfde bedrag. Het werd Niigata; vraag mij niet waarom. Na een eerste uitputtende dag, greep jouw land mij bij de strot, raakte mijn hart en tenslotte mijn ziel. Wanneer het afscheid van Nederland begonnen is?

Toen.

Vind je dat hout snijden?

Emigreren, beter: immigreren in Japan deed ik op 1 augustus 2005, Een gedegen en konsequente aanpak na 25 jaar verkenningen. Of vind je weer, dat ik wel erg veel tijd nodig heb...?

Het is al laat.

Zullen wij gaan slapen?




Vorige pagina

Volgende pagina

Terug naar begin