De lijst met hindernissen voor het bouwen van een huis is schier zonder end.
Ik werd er moedeloos van, al hadden we enige ontmoetingen en waren er eigenlijk altijd bijzondere details om onze gesprekken tijdens het avondeten mee te verrijken. Behalve dat ons onderzoek vermoeiend was waren onze verkenningen vol interessante anecdotes en leerrijke momenten.
Vaak werden we vervuld van overweldigende emoties, die later luchtbellen bleken.
In gesprek met mijzelf ging ik op zoek naar drogredenen om te accepteren, dat een stukje grond in Japan ons niet gegund was.
Mijn vrouw keek regelmatig in de Kochi shimbun en soms bezochten we een lokatie met een makelaar.
Dat gebeurde voor de zoveelste maal, eigenlijk plichtmatig. Wij gingen kijken in Sakawa, onverschillig, misschien wel blassé, gepokt en gemazeld door de harde realiteit.
Onze houding was 'het zal wel'.
Totaal onvoorbereid en onverwacht vonden we ons plekje: een aardig min of meer vlak stuk, diverse grote rotsblokken, terrasvormig, heuvels in plaats van bergen, ruim, uitzicht, water uit de heuvels, vriendelijk, rustig. Ik geloof dat we niet meer dan drie zinnen gewisseld hebben. We waren het erover eens: dit doen we.
Later op kantoor bood de verkoper ons nog een aansluitende 80 meter hoge, beboste heuvelhelling aan, die we, na 1 1/4 zin met elkaar uitgewisseld te hebben, ongezien, in een moeite door kochten.
Telkens wanneer wij eerder een plekje meenden gevonden te hebben, sloeg ik wild aan 't tekenen, een map vol. Deze keer: niets.
Al eerder hadden wij een presentatie van verschillende architekten binnen het eiland Shikoku bezocht. Een van hen, een aardige vent, nodigden we uit om te komen kijken na een uitvoerige briefing. Hij komt van een andere provincie, Tokushima, en kwam de avond ervoor. Wij boden hem onderdak en avondeten.
Gedrieën bezochten wij Sakawa. De zon was al wat warm [maart 2005]. Fumika liep wat rond en zat lang op een grote steen. Ik trachtte de architekt te wijzen op wat hij zelf kon zien en haakte toen maar af. Hij maakte foto's en liep met een wijde boog buiten om het terrein.
Heel in de verte was, als ware 't een dinkytoy, een treintje met 1 wagon te zien van rechts naar links, traag.
Ik liep doelloos rond. In de buurt van Fumika, zei ze slechts: kijk. Onze architect zat bovenop een rots, alles inademend. Een uur lang. Dat zouden zijn kollega's in Nederland eens moeten proberen.
•
Wij wilden geen klein stukje grond met aan beide zijden een zelfde
lapje, niet veel groter dan de plattegrond van het huis, zodat je beide
buurhuizen bijna kunt aanraken vanuit je eigen stulp. Ruimte was en is
ons devies
• Wij willen een uitzicht.
• Een steile helling achter of naast het huis met een redelijke kans op een yamakuzure, een grondverschuiving: nee dank U.
Japanse bergen zijn in het algemeen extreem steiL. Bij een aardbeving en / of een massieve tyfoonregen zou het 'kunnen gebeuren', dat in een fraktie van tijd de gehele bedekking van de helling: rotsen, hele bomen en aarde naar beneden glijdt [nooit eens andersom...]
Door buitensporige regens verzadigde grond verplettert alles wat op zijn weg naar beneden komt.
• De meeste hoge bergen veroorzaken behoorlijk wat schaduw.
Hoger gelegen gebieden zijn fris; mijn vrouw zegt: KOUD. We waren enige tijd onder de invloed van de charme van Kuma, 550 meter boven de zeespiegel, maar wat was 't er koud in het voorjaar!
• Er zijn niet zoveel vlakke stukken beschikbaar.
• Een ziekenhuis zou binnen een uur bereikbaar moeten zijn.
• Drinkwater komt uit de bergen. Het gebruiken ervan is onderwerp van overleg met de bewoner gebruikers, die in het algemeen niet bijzonder gecharmeerd zijn van de idee van meer [vreemde] monden om het water mee te delen. Soms is er beperkt water beschikbaar zowel in de winter als in de zomer.
• Een huis op een helling bouwen is uiterst riskant.
• Vele terreinen hebben een officiële bestemming, bijvoorbeeld: rijstveld. Agrarische bestemmingen tellen talloze kategorieen.
Veel rijstvelden, of ze nou gebruikt worden of niet, zijn taboe.
• We ontdekten, dat de overheid een bonus verleent bovenop een pensioen, wanneer iemand eigenaar is van een rijstveld.
Dat verklaart de onwilligheid van een eigenaar om te verkopen. Of't gebruikt wordt of niet: de overhead sponsort.
• Over het algemeen ontbreekt een 4 - 5 meter brede weg, een formele eis om een huis te bouwen.
• Een hoog gelegen plek is gevaarlijk vanwege bliksem en tyfoongeweld.
• In veel gevallen dient er een stijve betonnen muur gebouwd te worden om verzakking te voorkomen.
• We kwamen er achter, een veilig„komfortabel,vlak stuk grond voor een redelijke prijs vinden, vrijwel ondoenlijk is.
Het is een feit, dat Japan buitengewoon veel ruimte heeft, maar het landschap wordt voornamelijk gekarakteriseerd door bergen.• Wij willen een uitzicht.
• Een steile helling achter of naast het huis met een redelijke kans op een yamakuzure, een grondverschuiving: nee dank U.
Japanse bergen zijn in het algemeen extreem steiL. Bij een aardbeving en / of een massieve tyfoonregen zou het 'kunnen gebeuren', dat in een fraktie van tijd de gehele bedekking van de helling: rotsen, hele bomen en aarde naar beneden glijdt [nooit eens andersom...]
Door buitensporige regens verzadigde grond verplettert alles wat op zijn weg naar beneden komt.
• De meeste hoge bergen veroorzaken behoorlijk wat schaduw.
Hoger gelegen gebieden zijn fris; mijn vrouw zegt: KOUD. We waren enige tijd onder de invloed van de charme van Kuma, 550 meter boven de zeespiegel, maar wat was 't er koud in het voorjaar!
• Er zijn niet zoveel vlakke stukken beschikbaar.
• Een ziekenhuis zou binnen een uur bereikbaar moeten zijn.
• Drinkwater komt uit de bergen. Het gebruiken ervan is onderwerp van overleg met de bewoner gebruikers, die in het algemeen niet bijzonder gecharmeerd zijn van de idee van meer [vreemde] monden om het water mee te delen. Soms is er beperkt water beschikbaar zowel in de winter als in de zomer.
• Een huis op een helling bouwen is uiterst riskant.
• Vele terreinen hebben een officiële bestemming, bijvoorbeeld: rijstveld. Agrarische bestemmingen tellen talloze kategorieen.
Veel rijstvelden, of ze nou gebruikt worden of niet, zijn taboe.
• We ontdekten, dat de overheid een bonus verleent bovenop een pensioen, wanneer iemand eigenaar is van een rijstveld.
Dat verklaart de onwilligheid van een eigenaar om te verkopen. Of't gebruikt wordt of niet: de overhead sponsort.
• Over het algemeen ontbreekt een 4 - 5 meter brede weg, een formele eis om een huis te bouwen.
• Een hoog gelegen plek is gevaarlijk vanwege bliksem en tyfoongeweld.
• In veel gevallen dient er een stijve betonnen muur gebouwd te worden om verzakking te voorkomen.
• We kwamen er achter, een veilig„komfortabel,vlak stuk grond voor een redelijke prijs vinden, vrijwel ondoenlijk is.
Ik werd er moedeloos van, al hadden we enige ontmoetingen en waren er eigenlijk altijd bijzondere details om onze gesprekken tijdens het avondeten mee te verrijken. Behalve dat ons onderzoek vermoeiend was waren onze verkenningen vol interessante anecdotes en leerrijke momenten.
Vaak werden we vervuld van overweldigende emoties, die later luchtbellen bleken.
In gesprek met mijzelf ging ik op zoek naar drogredenen om te accepteren, dat een stukje grond in Japan ons niet gegund was.
Mijn vrouw keek regelmatig in de Kochi shimbun en soms bezochten we een lokatie met een makelaar.
Dat gebeurde voor de zoveelste maal, eigenlijk plichtmatig. Wij gingen kijken in Sakawa, onverschillig, misschien wel blassé, gepokt en gemazeld door de harde realiteit.
Onze houding was 'het zal wel'.
Totaal onvoorbereid en onverwacht vonden we ons plekje: een aardig min of meer vlak stuk, diverse grote rotsblokken, terrasvormig, heuvels in plaats van bergen, ruim, uitzicht, water uit de heuvels, vriendelijk, rustig. Ik geloof dat we niet meer dan drie zinnen gewisseld hebben. We waren het erover eens: dit doen we.
Later op kantoor bood de verkoper ons nog een aansluitende 80 meter hoge, beboste heuvelhelling aan, die we, na 1 1/4 zin met elkaar uitgewisseld te hebben, ongezien, in een moeite door kochten.
Telkens wanneer wij eerder een plekje meenden gevonden te hebben, sloeg ik wild aan 't tekenen, een map vol. Deze keer: niets.
Al eerder hadden wij een presentatie van verschillende architekten binnen het eiland Shikoku bezocht. Een van hen, een aardige vent, nodigden we uit om te komen kijken na een uitvoerige briefing. Hij komt van een andere provincie, Tokushima, en kwam de avond ervoor. Wij boden hem onderdak en avondeten.
Gedrieën bezochten wij Sakawa. De zon was al wat warm [maart 2005]. Fumika liep wat rond en zat lang op een grote steen. Ik trachtte de architekt te wijzen op wat hij zelf kon zien en haakte toen maar af. Hij maakte foto's en liep met een wijde boog buiten om het terrein.
Heel in de verte was, als ware 't een dinkytoy, een treintje met 1 wagon te zien van rechts naar links, traag.
Ik liep doelloos rond. In de buurt van Fumika, zei ze slechts: kijk. Onze architect zat bovenop een rots, alles inademend. Een uur lang. Dat zouden zijn kollega's in Nederland eens moeten proberen.