Het is op de kop af 32.5 kilometer vanaf ons appartement in Kochi zuid -wij wonen er aan de Urado baai- tot en met de bovenkant van onze inrit in Tosa Kamo.
Eerst slaan we links af en dan rechts bij de tweede stoplichten. Maximum 40 km..
Omhoog en langs 'mijn' yubin-kyoku, die ik weleens vergelijk met een kapperszaak of een bar. Telkens wanneer ik er binnen kom, stopt het voltallige personeel met werken. Gesprekken met klanten worden acuut onderbroken en ik zie een drie- à viertal vol-glimlachende vrouwengezichten. Daar word ik doodzenuwachtig van. Mijn envellopen, waar ik regelmatig stickers of uitgeknipte plaatjes op plak, worden ongegeneerd bestudeerd en gaan van-hand-tot-hand; ze worden vergeleken en geprezen.
De kwalifikatie kawai is niet van de lucht. "Voor wie is deze envellope bestemd? Een vriend? Familie misschien?" Hun enthousiasme en lofuitingen [en nieuwsgierigheid] zijn niet te stoppen en ik sta erbij alsof ik mijn laatste oortje heb versnoepd.
Ik wil er altijd echte postzegels op hebben, is mijn stelselmatige mantra; geen geprint, digitaal zegeltje! De vrouwen van het postkantoor verzekeren me altijd, dat er nieuwe series zijn uitgekomen en dat alles piekfijn voor elkaar komt. Zoveel aandacht, aardigheid en vol in het spotlicht staan, veroorzaakt het spontane verlangen onzichtbaar te worden. Inmiddels komt dan de chef tot overmaat van ramp van achteren naar de balie, begroet me ook met alle charme en knoopt een praatje aan. "Heb ik 't niet te koud?" [Ik heb namelijk een veel te dunne bloes met korte mouwen aan...] Mijn oprechte, ontkennende antwoord veroorzaakt bewonderende klanken in koor.
Klanten wachten geduldig tot de draad weer wordt opgepakt. [Hebben ze een andere keus?] Ik word gediscrimineerd. Naar boven, wel te verstaan. En hoe!
Ook weet iedereen, dat ik grond in Sakawa heb gekocht. Een van de vrouwen meldde trots, dat ze percies weet waar. Zij is wezen kijken op een zondag.
In het begin ging Fumika mee, maar ze vindt dat ik mijn eigen boontjes maar moet doppen, hoezeer ik haar ook smeek mee te gaan als bliksemafleider.
Overdrijf ik ? Wat dan te zeggen over deze ?
Op zekere dag heb ik post te versturen. Fumika wacht, haar mening getrouw, buiten in de auto. Wanneer ik het postkantoor binnenga, beginnen de vrouwen achter de balie niet alleen te glunderen, maar ook opgewonden door elkaar te praten. Zij willen mij allemaal iets vertellen. Zoveel is wel duidelijk. Mijn Japans is slecht en dit keer kan ik niet raden waar het over gaat. De oudste vraagt waar Fumika is. Ik gebaar dat zij buiten in de auto wacht. Prompt worden slippers aangeschoten en snelt er eentje naar buiten. Ik handel ondertussen de post af. Buiten zijn beide vrouwen in een opgewekte conversatie verwikkeld.. Ik wacht. Er wordt hartelijk en lachend afscheid genomen. De feiten: ongeveer een week eerder bezochten Fumika en ik de ATM van dit postkantoor. Dit keer haalde ik met 3 verschillende plastic kaartjes 3 x ¥ 100.000 uit de machine. Hier helpt Fumika me [nog] wel! Ook bij het na-tellen. Driemaal telden we secuur 10 x 10.000 biljetten na. Dit alles werd echter op een beveiligings-video vastgelegd en de vrouwen hebben met grote aandacht mijn kop op de video bekeken en tevens hoeveel geld wij telden Dat gaf de nodige opwinding. Nog even en ik ben de officiële mascotte van dit postkantoor.
Linksaf weer naar beneden door Yokohama Danchi en bij de T-splitsing rechts de 36 op, richting Haruno[town], een gigantisch uitgestrekte gemeente met ontelbare kassen. Langs 'ons' geliefde en geprezen 'eco'-restaurant Reo. Langs de fraaie gebouwen van de Haruno no Yo, de onzen. Er zijn ook voortreffelijke masseurs en een gemengd buitenbad met allerlei 'whirlpools'; hier alleen met zwemkleding.
Vanaf bakker Harvest Kitchen is er links langs de weg een kilometerslange strook, meestal snel stromend water met aan de linkerkant een ononderbroken rij hortensia's, die half mei in bloei beginnen te geraken.
Links en rechts open, vlakke velden, op de achtergrond dichtbegroeide bergen. Aan het eind links de 56, richting Shimanto [city] op en 50 meter verder naar rechts en direct weer naar links, richting Ino [town].
Daar is de strook water met hortensia's weer. De weg is hier smaller. Maximum 30 km. Tegenliggers kunnen alleen passeren wanneer een van de chauffeurs in een van de uitstulpingen van deze weg blijft wachten. Er wordt uit erkentelijkheid geknikt of er wordt een hand gerezen. Allengs verbreed de weg zich weer enigszins. Maximum 40 km. Na verloop van tijd wordt nog meer naar links een dijk zichtbaar. Kilometers verder steekt de weg het water over en klimt deze de dijk op. In de uiterwaarden van de nog door dichtopeenstaande bomen onzichtbare kawa zijn -illegaal volgens Fumika- allerlei volkstuintjes gemaakt. Het zicht is ruim. Het berg-decor verrukkelijk. De brede rivier begint in het zicht te komen, de weg slingert ernaast. Hier roept Fumika altijd: "Let op de weg!". Ik kijk teveel naar de majestueuze rivier naar haar zin. Vanaf ongeveer april zijn overal lange koinoburi aan hoge masten te bewonderen: grote textiele, holle visvormen in sterke kleuren, die tegen de wind in zwemmen. Een mannetje, de grootste, een vrouwtje [eronder...] en een of meer kleine kinderen. Soms wordt er een staaldraad over een rivier gespannen en worden er tientallen koinoburi uitgezet: een oogstrelend fenomeen. In de Niyodogawa bij Ino, stroomopwaarts voor de brug, worden er tijdens de 'Golden Week' koinobori in het heldere water uitgezet. Dat trekt vele duizenden bezoekers, die op de brug foto's staan te nemen, langs de oevers van de rivier wandelen of een tochtje met een boot nemen.
Even later verlaat de weg de dijk. Bij een T-splitsing links de 33 op, richting Sakawa. In Ino staat een respektabel washi museum, waar ook een indrukwekkende keur van al dan niet bedrukt papier in verscheidene kwaliteit gekocht kan worden. Het moderne gebouw zelf mag er ook zijn. Bij de 'mecano'-brug, die doet denken aan de konstruktie-methode van de Eiffeltoren, links af, richting Hidaka [village]. Zeven kilometer rechtdoor, de rivier volgend, lokt een van onze favoriete restaurants. De brug is aan beide zijden voorzien van een keurig bord in het engels'- "Niyodo gawa bashi bridge". Niemand, die zich hieraan stoort; ik ook niet, al is de tenaamstelling een soort-van-internationaal-stotteren: bashi betekent al 'bridge'.. Na de 'bashi-bridge' wordt links een enkel spoor voor wat ik plagend de 'Sakawa-express' heb gedoopt, mijn metgezel. Deze trein is in de verte zichtbaar aan de overkant van ons terrein. Op die afstand is het een 'dinkeytoy', die eerst langzaam van rechts naar links en dan weer langzaam van links naar rechts beweegt. Het zal wel aan mijn simpelheid van geest liggen, maar ik kan er niet genoeg van krijgen deze 'dinky toy' te zien onder een bergdecor. Deze trein heb ik in mijn hart gesloten. Ik ben er door vertederd. Ons huis heeft een schrijfplek voor mij in petto, die uitkijkt op....jawel, mijn lieve treintje. De grootste lengte is vier wagons, afhankelijk van het deel van de dag. Er zijn er soms 3, 2 of -mijn absolute favorite- slechts eentje !
Direkt na het centrumpje van Hidaka is links het uitgestrekte terrein van J A Cosmos met 2 kollosale hallen: eentje voor voedsel, de ander voor mest / harken / houwelen / touw / laarzen / schoppen / zaden / pijpen / plasic folies enzovoort. Wij maken er vanzelfsprekend altijd een stop. Fumika koopt er haar eten voor tussen de middag en samen snuffelen wij naar planten. Er gaat vrijwel geen keer voorbij, dat we planten of boompjes meenemen. De enige echte konkurrent is Kochi's zondagsmarkt, waar interessante en kundige telers hun prachtige groene en kleurige kinderen aanbieden. Op de terugweg om circa 17.30 uur is het goed shoppen bij J A. Dan worden de toch al redelijk geprijsde heerlijkheden van de dag met 50% korting aangeboden. Hierna is het niet ver meer. Bij het Shell-station gaan we rechtsaf de 297 op, richting Tosa Kamo eki. Wij zullen dit stationnetje in de toekomst gaan gebruiken voor een bezoek aan Kochi stad. Per spoor gaat 't aanzienlijk sneller dan met een auto.
De weg wordt smaller en passeert twee houtzagerijen, wordt kronkeliger en er ontvouwt zich een verstild, ruim gebied, hoofdzakelijk velden. Niet al te veel huizen. Een veldje met vijgenbomen, met rijst, met tabak, kool. Aan de overkant is al ons landje te zien na enige tijd. Het duurt nog even voordat we echt een smalle weg links in kunnen slaan. Kronkels. De laatste vijf meter zijn nauwelijks genoeg om een auto door te laten, scherp naar rechts draaien want op dat punt begint onze vier meter [!] brede eigen weg. Hier eindigt de wereld en begint de onze. Een uur rijden zonder het besef van tijd; een vol uur met kleine en grote pracht.
Gas geven, omhoog, en dan zijn we waar we wezen willen. Ik zet de motor uit. Onmiddellijk wordt het gekabbel van het stroompje, dat onze oostgrens is, hoorbaar. Hier begint ons slot-accoord.
Een normaal mens kan ons landje niet zomaar vinden. Dat willen we ook niet. Erover schrijven moet genoeg zijn.
23 mei 2006.