Sakawa MONOGATARI

I   INTRODUCTIE

Ergens begin mei [2006] vroeg Fumika 's avonds langs haar neus weg, of het een goed idee zou zijn een aantal verhalen te schrijven en te bundelen rondom Sakawa, onze toekomstige gemeente.
Fumika zegt zelden iets ondoordachts. Ik daarentegen doe dat stelselmatig. Ik heb ervaren, dat 't altijd goed luisteren is, wanneer mijn geliefde iets te berde brengt.

De meeste buitenlanders in Japan [moeten] hard werken om te leven. Er zijn er niet zoveel, die kunnen oogsten, zoals jij, een terrein kunnen kopen, zich een architect kunnen veroorloven en een groot, vrijstaand huis kunnen laten bouwen. Veel ruimte zowel binnen als buiten, is zelfs voor Japanners zeldzaam. Vermoedelijk is ons relaas boeiend om te lezen. Bovendien denk ik, dat veel Japanners fantaseren over gezond leven buiten de grote steden, aldus Fumika's redenering. Ik had daar nog nooit bij stilgestaan. Zij had een 'punt'.
Ik had in de recente anderhalfjaar al wel wat geschreven: zo'n 17 korte verhalen in het nederlands en meer dan de helft ervan vertaald in het engels, 3 projekt-voorstellen, 2 boekbesprekingen en een schets van 23 pagina's over wijn-in-Japan. Uiterst uiteenlopende onderwerpen. Er staat ook nog wat op stapel.

In het voorjaar van 2005 had ik een aantal verwaarloosde, terrasvormige rijstvelden en een aansluitend, beboste circa 80 meter hoge heuvelhelling in Tosa Kamo [Sakawa] gekocht onder de voorwaarden, dat er een weg van vier meter breed op het terrein zou worden aangelegd en dat een deel van de agrarische bestemming zou worden gewijzigd ten gunste van ons nieuw te ontwerpen en te bouwen huis. In augustus van dat jaar was de weg klaar en konden de ambulance en de brandweer in geval van nood ons komen redden. Een groter gedeelte dan wij nodig hadden werd bestemd voor ons huis. Alles verliep snel. De grondmakelaar bevestigde dat met als verklarende voetnoot, dat hij vele politici bij de provincie kent.

De notaris stempelde eigendomspapieren vol met hanko's, die van de makelaar, van ons beide en van hemzelf. Ik had eerder -met bekwame hulp- een prachtige, officiële, rechthoekige hanko laten maken, die we in een bankkluis bewaarden. Een bankemployee kwam op de sekonde exakt op de afgesproken tijd vele bankbiljetten brengen: botertje bij de vis. Het geld werd secuur en rustig nageteld en voila: de overdracht was geschied.

De reden om naar Japan te emigreren en ons recent verworven Hof van Eden in Oost Nederland de rug toe te keren, onze gemotiveerde en enerverende zoektocht naar een grondstuk in Japan met annex ons intensieve leerproces, onze allereerste wankele stappen om van een complete woestenij iets moois te maken voor het restje van ons levens, dat ons nog gegund zou worden: daar was wel het een en ander over te schrijven. Narro, ergo summus.

Ik schreef trefwoorden op de blanco achterkant van een groot kalenderblad, Fumika vulde aan, vele kleine 'ingrediënten' kwamen spontaan in herinnering en voordat ik 't wist, was ik al aan het schrijven over een tenenkrommende ontdekking, die Fumika die dagen had gedaan. Het verhaal over diverse soorten-van-zwoegen schreef zichzelf overigens, vermoedelijk omdat onze ontzetting nog vers was. Er was al geen weg meer terug.

In 1982 begon ik in lange, langzame reizen met een veel te zware rugzak vol met boeken, Japan, vaak met de benenwagen, te verkennen. Ik had nooit de fantasie er nog eens te wonen, laat staan met een Japanse te trouwen. Mij kan een gebrek aan fantasie verweten worden, een verwijt, dat ik met niemand deel. Terugkijkend past alles prachtig in elkaar.

Ons verhaal is zeker niet bedoeld als een veni, vidi, vici, maar eerder als een monogatari van de onderhoudende, menselijke en informatieve soort. Globaal begint het ongeveer eind December 2004 met onze zoektocht naar Japanse grond. De monogatari is echter niet chronologisch opgebouwd en begint met moederdag 2006. Simpele reden is een aantrekkelijke leesbaarheid; tijdssprongetjes zijn ook van een menselijke orde. Ik heb met klem gevraagd aan Teruaki Uchino, onze architekt [uit duizenden], om 1 uitgebreid hoofdstuk -zonder enige (zelf)censuur te schrijven. Per slot is hij een van de hoofdrolspelers en zijn kijk op kwesties kan alleen maar verrijken.
Het schrijven is en was een groot genoegen en dat zou het lezen op de eerste plaats ook dienen te zijn. Als voertaal liggen het Engels en Japans voor de hand. Een nederlandse versie ontstond spontaan.

Fumika, ik draag dit boekje uiteraard aan jou op.